رو به روی چشم



پ.ن: شنیدی میگن آدم اگه آرزوهاش رو بزنه جلوی چشمش طبق قانون جذب برآورده میشه؟ من اسمش رو نمیذارم قانون جذب، هنوز اسمی براش انتخاب نکردم فقط امیدوارم .. امیدوار ! :) 

۰ نظر

شهدای دیروز ، امروز، فردا ها

اول اینکه واقعا شهیدان زنده اند الله اکبر ! دوم اینکه شهدا از بهترین رفقای روزگارند، همون طور که قرآن میگه " و حَسُنَ اولئک رفیقا‌‌.. " 
خب آدم با بهترین رفیقش چطوریه؟ اینکه فقط عکسشو بزنه به دیوار خونه ش یا پروفایلش یا اینستاش و با رفیقش صرفا پز بده کافیه آیا؟
نه خب سبک مغزیه واقعا.. تباه کردن ظرفیت های خداوندیه!
خلاصه از شهدا استفاده کنید تو زندگیتون.. تو حل مشکلاتتون.. تو خوشی هاتون.. مراسمای شاد و غمگینتون .. ازشون بخواید کمکتون کنن، دعوتشون کنید، بهشون مسئولیت بدین حتی! 
میان .. و کمک هم میکنن :) زیاد!

[ چقدر جالب که شهید بعد از شهادت قدرتِ اثر گذاریش انقدر بیشتر و خفن تر از قبل شهادته ها ! ] 

پ.ن: ممنون که دعوت امروزم رو قبول کردید ، خیلی آقایید .. تشکر!
۰ نظر

خدایِ نزدیکِ عزیز :)

خدایا! لطفا منِ فردا رو بزرگ تر، صبور تر، فهیم تر، افتاده تر و عمیق تر از منِ امروز قرار بده و من های پس فردا و پس از پس فردا  رو با همین الگو هی بهتر تر تر :) الی یوم القیامه..


پ.ن:

" ربِّ انّی لِما انزَلْتَ اِلَیَّ مِن خَیرٍ فَقیر .. "

این عبارت رو جا داره اگه آدمی روزی هزار بار بگه و برای لحظه لحظه ی زندگی ش خیر و برکت طلب کنه از خدا.. و چقدر هم ادبیاتِ خوبی داره.. 

۱ نظر

جنایات و مکافات

خب دیشب که از خنده هاشون و رفت و آمداشون نشد که بخوابیم :)

تازه جلوی در حیاط بودم و به شدت سرد بود و بارون میومد!

صبح زل زده تو چشام میگه وای خانوم چرا قیافتون این شکلی شده؟ 

میگم این آخر و عاقبت کسیه که معلم شما ها میشه! :))

هیچی دیگه.. من الان یک معلمِ خوابالوی سرماخورده م که تو خونه هزار تا کار داره و الان اومده اینجا که بهتون بگه : دنیا به شددددت دارِ مکافاته! خودم و دوستام دقیقا از همون هایی بودیم که نمیذاشتیم بقیه بخوابن :( ولی نمیدونستم این مدلی میخواد سرم بیاد .. خلاصه که نکنید از این کارا .. بد موقعی گیر میفتید!



۰ نظر

شبی در مدرسه

تا همین الان داشتم با شاگردم حرف میزدم و هنوزم خوابم نمیبره! الانم رفته آب بخوره و برگرده :)

قطعا از باحال ترین شبهای عمرم بوده و هنوز هم  هست .. یادم نره بنویسم چقدر خوشبخت بودم امشب! و خب هزار الحمدلله!

۰ نظر

:)))

فکر کنم چهارشنبه ها کلا خدا من رو یه آدمِ دیگه متولد میکنه :)

یه طوری خوبم که انگار تا به حال در عمرم بد نبودم و نمیدونم بدی چیه!

یعنی رواست آدم خودش حقوق بده به مدرسه ها که بذارن معلم باشه.. از بس روح و روان آدم رو جلا میده .. بالاتر از هر مشاوره و روانکاوی ای ! 

الحمدلله .. شکر :)

۰ نظر

ای حالِ نامعلومِ عزیز!

 ابرِ بهار شده ام، ناگهان و وقت و بی وقت میبارم. مامان میگوید قیافه ات را خراب نکن دختر. دستِ خودم نیست این پریشانی، نمیدانم فردا قرار است در کلاس چه کار کنیم، گریه نمیدهد امان که کتاب هایم را بردارم و فکر کنم فردا را باید چطور بگذرانیم، استرسِ این را هم دارم که جلوی بچه ها نمی‌شود و نباید ابرِ بهار بود؛ یعنی میشود اگر حالم را پرسیدند برایشان از ابر بهار و ابر پائیز بگویم و این راز مهیب را که:

ابرِ پائیز از سردی هوا میبارد،  ابرِ بهار از دل تنگی! ؟


+ دعایمان میکنید؟ زیاد و بی وقفه ..


پ‌.ن :  یا امامِ رئوف که دل تنگی‌مان برایت بی نهایت است  .. ادرکنا ! 

۱ نظر

ببار ای بارون ببار!

رسما داره از آسمون سطل سطل بارون میاد :))) سطل سطل...  و خوشحال کننده ترین اتفاق ممکن همین اومدنِ رحمتِ خداست! اونم این شکلی..

پارکمون یه منظره رویایی فوق العاده ی خیلی خوبی به خودش گرفته .. الان که رفتم زیر بارون و یکم فکر کردم به این نتیجه رسیدم که هر طور حساب میکنم این روزها نمیتونه واقعیت باشه! یه فیلمی ، قصه ای، خوابی چیزیه که تو نقطه اوجش وقتی یکی گفت کات ، یا رسید به صفحه آخر، یا بیدار شدم میفهمم :) 


پ.ن: امیدوارم که مریض نشم که اردومون کوفتم نشه :(


+ همین الان که رسیدم به این قسمت متن، داره یه رعد و برقایی میزنه که میگم نکنه عذاب خداست؟ زیادم خوشحال نشم پس :)



بعدا نوشت: خب اگه بگم ساختمون خونمون از شدت رعد لرزید و من واقعا نمیدونستم چکار کنم و وحشت کردم و بغضم گرفت و زنگ زدم به مامان و گفت نماز آیات بخون ! دروغ نگفتم.. گفتم چقدر امید و وحشت فاصله ش کمه و یاد این آیه از سوره رعد افتادم:

"هُوَ الَّذِی یُرِیکُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا"

"خوفا و طمعا" دقیقا یعنی امید و ترس! خدایا از اینکه آیاتت رو بهم نشون دادی ازت ممنونم.. فعلا با اجازه ت برم پیش خانوم همساده که داره جیغ میزنه از ترس :)


۰ نظر

زیستن در کلمه

گاهی مرز بین زندگی کردن و نوشتن آنقدر برایم کم‌رنگ می‌شود که از خودم می‌پرسم: من برای زیستن مینویسم ، یا زندگی می‌کنم که بتوانم بنویسم؟

و سرم پر می‌شود از اسم کتاب هایی که خواندم تا احساسم را درباره شان بنویسم، از آدم هایی که زندگی شان را نفس کشیدم تا بنویسم و اتفاقاتی که جلوی افتادنش را نگرفتم تا ماجرایشان را بنویسم، یاد تلخی هایی که خودم را پرت کردم وسطشان تا با کام زهر شده از آن ها بنویسم، یاد سفرهایی که رفتم که تا بچشم و بنویسم. نوشتن عصاره ی روحِ من است، عصاره ی روح یعنی چکیده ای از تمامِ ابعادِ حیات.

میدانی؟ حالا که آسیب های روانی را خوانده ایم به جرئت تر می‌توانم بگویم بین نوشتن ، بینِ زیاد نوشتن و بعضی از علائم و نشانه های بیماری های روانی اشتراکات غیر قابل اغماضی وجود دارد؛ نویسنده ها خیلی از هذیان ها را زندگی میکنند، توهم ها را هم، سادومازوخیسم هم که زیاد هستند، افسردگی را تقریبا تمامشان تجربه کرده اند، بدون استثناء، دوره های شیدایی را هم. و جالب اینجاست که در دوره هایی که علائم اختلال هایشان پررنگ تر میشود، شاهکارتر از همیشه مینویسند‌. به نظرم هر کس نویسنده ی خوبی را ببرد پیش روانشناس یا روانپزشک به ادبیات ملی یا جهانی اش ظلمی جبران ناپذیر کرده است. حالات نویسندگی با روانشناسی توجیه پذیر نیست. مثلِ خیلی چیزهای دیگر که روانشناسی در مقابلش هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

داشتم میگفتم.. این روزها مرزِ زیستن و نوشتن برایم کم رنگ شده، گاهی فکر می‌کنم دارم در یکی از قصه هایی که قرار است روزی بنویسم زندگی میکنم، وسط یک متن عجیب و غریب قدم میزنم، راه که میروم پایم میخورد به کلمات، لباسم گیر میکند به دندانه های حروف و نخ کش می‌شود؛

دارم تمام اتفاق ها و رویداد ها و احساس ها و افکار زندگی ام را با این عینک نگاه میکنم که "چطور میتوانم به کلمه تبدیلش کنم؟" ، سعی میکنم خودم را به اتفاقاتی نزدیک کنم که برایم کلمه می آورند، دوست دارم چیزهایی بخرم، چیزهایی بخوانم، چیزهایی ببینم، چیزهایی بچشم و چیزهایی بشنوم که کلمه میشوند،  ما از همیشه ی خدا به هم وابسته تریم و بی هم تنها.. شاید روزی تبدیل شدم به یک کلمه .. چه کلمه ای بشوم بهتر است؟ 


پ.ن: اگر از من بخواهند دوست داشتن را تعریف کنم، برایشان خواهم گفت : چیزی که میشود هزاران ساعت از آن نوشت و در کمالِ ناباوری فهمید که حتی یک قسمت کوچکش هم بیان نشده! حتی یک قسمتِ کوچک.


+ تکلیف ماجرای این بخش از کتابم معلوم نیست، یعنی گذاشته ام ببینم سرانجام اتفاقات مشابه اش در زندگی ام چه میشود، همان را قرار است تبدیل کنم به کلمه. کتابِ من کتابِ من است واقعا، زندگی اش می‌کنم.. زندگی! :)


++ نویسنده اگر "بنده ی خدا " نباشد و قلمش در مسیر عبودیت ننویسد بیچاره و گمراه و سرگشته و حیران و بدبخت و تباه میشود.. به طور کلی هنرِ هنرمند ، یا طناب محکمی خواهد بود بین او و آسمان و رسیدن به بالاها و بالا ها، یا طنابِ محکمی برای بسته شدن دست و پا و بال ها و در نهایت نابودی و خفه شدن..

۰ نظر

از عجایب صنع حق تعالی

عملیات روانی چیست و چرا؟


عملیاتی ذهنی‌ و روحی‌ست که طی چند دقیقه گفتگوی مادرها با پدرها صورت میگیرد و اگر تمام عالم دست به دستِ هم دهند به مهر  بازهم نمیتوانند اثر آن چند دقیقه گفتگو را داشته باشند. شایان ذکر است : هر چه که بیند دیده، خدایش آفریده :)

۰ نظر

ماهِ پررنگ خدا

پوشش و آرایش زن می‌تونه نمودِ کاملی باشه از حال و هوای موجود در دلش یا احساسش به اون موقعیت، خب مثلا من تقریبا جاهایی که احساس غریبگی یا ناامنی دارم مشکی و سرمه ای سر میکنم و جاهایی که احساس میکنم آدم های مطمئن تری دور و برم هستن میرم طرف طیف رنگ های روشن. جالب اینه که این مسئله فقط برای حضور در جمع های مختلط صدق نمیکنه! یعنی ممکنه جایی که میرم یه جمع کاملا دخترونه باشه که بشه بی حجاب هم گشت اما من حداکثر کاری که میکنم در آوردن چادرمه! چون باهاشون انقدر احساس صمیمیت نمیکنم که بخوام رنگ های روشن بپوشم حتی! احساس میکنم آدم ها و جمع ها درجه دارن و خب هر پوششی مناسب یه درجه از عرفانه دیگه :) متاسفانه هنوز به اون درجه از عرفان نرسیدن .. :دی

از اونطرف خب من که این همه در نظر میگیرم که کجا چی بپوشم که با درجه عرفانشون متناسب باشه ، واقعا از اینکه کسی بخواد برای نوع پوششم حد و مرز مشخص کنه خوشم نمیاد، یعنی اصلا برای مخالفت با نظرش هم که شده دلم میخواد کاملا بدتر بشم از اون لحاظ! :/ و بدتر هم میشم واقعا .. برای همین میتونم حس و حال خانوم هایی که محدوده حجابشون با من متفاوته و به خاطرش تذکرات مستقیم میگیرن رو درک کنم. واقعا عصبانی کننده هم هست.. و خب هر دلیل و برهان و منطق و استدلال و حکم محکمی هم که پشتش باشه باز هم وقتی انقدر صریح و با لحن دستوری تو صورت طرف کوبیده بشه بده.

من فکر میکنم تنها چیزی که تو مدرسه‌مون باش مشکل دارم همین مسئله ی تاکیدشون روی استفاده از شلوار غیر لی‌ه! خب من واقعا احساس میکنم دارم یه جور رفتار منافقانه از خودم نشون میدم.. و هی میگم من این نیستم خب! من این نیستم! 

بعد از اون طرف واقعا دخترهایی که بعد از ازدواج پوشش‌شون به خاطر دستور شوهرشون عوض میشه رو درک نمیکنم، مثلا میگن " شوهرم گفته خوشم نمیاد رنگ روشن بپوشی! " .. واقعا یعنی چی؟ اصلا من به اعتقادِ همسرشون کاری ندارم، اون اعتقاد خودشه! ولی به حس درونی اون دخترها که فکر میکنم برام تاثر برانگیزه! یعنی هر دفعه که روسری های رنگیشون رو میبینن که به خاطر حرف یه آدم دیگه باید تو کمدشون خاک بخوره یه احساس منفی وجودشون رو نمیگیره؟ حس نمیکنن به شعور و قدرت اختیارشون توهین شده؟ 
یادش به خیر یه استادی داشتیم که میگفت سیستم تربیتی پیامبرها و ائمه نشون دادن راهِ درست و غلط بوده و مخیر گذاشتن بشر در انتخابش! یعنی اونها "بشیر" و "منذر" بودن فقط.. و هیچ وقت چاقو روی گردن کسی نگذاشتن برای اسلام آوردن.. و خب استاد میگفت شما باید در تمام کارهای تربیتی یا مثلا راهنمایی دیگران این رو در نظر بگیرید که "قدرت اختیار" هیچ بنده ای از بندگان خدا رو پایمال نکنید. بذارید "خودش" انتخاب کنه. شما فقط نشونش بدید! همین.

یه روز داشتم درباره همین مسئله ی پوشش دختران قبل و بعد از ازدواج با مادرم حرف میزدم و عمق انزجارم از اینکه رنگ پوششم بخواد توسط کسی تعیین بشه رو بیان میکردم؛ پدرم هم رد شدن و شنیدن و به بحث پیوستن.. بعد یدفه گفتن خب آره منم خوشم نمیاد روسری رنگی رنگی :)
اول جا خوردم، خیلی جا خوردم، چون من انواع و اقسام رنگ ها رو پوشیده بودم و یک بار هم تذکر ، نصیحت یا چیز مشابه این دریافت نکرده بودم و بعد از اینکه تعجبم تموم شد خوشحال هم شدم! خیلی زیاد.. انقدر که اگه بابا میگفتن " من هیچ مشکلی با رنگی بنگی ندارم" انقدر خوشحال نمیشدم .. چون خوششون نمیومد ولی قدرت اختیار رو از من نگرفته بودن ذوق کردم. بعد که بحث آیین نامه پوشش مدرسه رو هم مطرح کردم فهمیدم که بعله.. ایشون با شلوار لی هم عمیقا مشکل دارن! خیلی انگار! گارد عجیبی دارن انگار اصلا..
ولی من که تازه در این سن وسال این حس به شدت منفی رو فهمیدم! ( ولی واقعا شلوار لی چشه مگه؟ شاید یچیزیش هست و ما نمیدونیم! بگید اگه سمی چیزی توشه :/ )

در آخر از ماه ربیع الاول ممنونم که قدم رنجه فرمود و به ما فرصت دوستی دوباره با رنگ های قشنگی که خدا آفریده رو داد.. هر چند که باز هم معتقدم هیچ رنگی عزیزتر از سیاهِ عزای اباعبدلله (ع) نیست، هیچ رنگی! امیدوارم خدا "صبغه الله " ش رو به روی دل هامون بزنه که از هر رنگی که الان داریم قشنگ تر بشیم :)

پ.ن: عکس هدر رو به قدری دوست دارم که واقعا دلم نمیاد عوضش کنم :( ولی احتمالا مشکی ها رو تبدیل کنم به رنگی که به عکس هم بیاد :)

۰ نظر
لا اله الّا انت
سبحانک
انّی کنت من الظالمین
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان